Chapter 1 กับ Chapter 2 คงเร็วๆนี้อ่ะ ยังไม่ได้แต่งละเอียด <<สารภาพ 5555
:: NC Chapter 3 ::
“นายคงเป็นพวกชอบความรุนแรงซินะ
ได้ ชั้นจะรีบสนองให้ดูเลย” แววตาแข็งกร้าวดุร้ายอย่างกับ
“โอ๊ย!” แผ่นหลังของร่างบางถูกผลักให้ติดผนังอย่างแรง
เพล้ง!
เสื้อผ้าของร่างบางค่อยๆถูกถอดออกอย่างเร็วก่อนมันจะกองไว้บนพื้น
ไว้จนหมด
ใบหน้าแดงระเรื่อขึ้นเพราะความร้อนในห้องน้ำที่ถูกแสงในตอนเที่ยงส่องออกมา
“นี่
นายเร่าร้อนขนาดนี้เลยเหรอนี่ หึ!!”
ริมฝีปากบางถูกประกบลงอย่างเร่าร้อนและดุเดือดตามอารมณ์ของคนรุก
มือซุกซนแล้วไปเล่นเม็ดไตบอกยอดอกของอีกคนอย่างมันมือ พลางลูบไล้ตามลำตัว
ก่อนจะลงต่ำมาเรื่อยๆ มือใหญ่ค่อยๆปลดปราการชิ้นสุดท้ายออก
ก่อนคว้าความเป็นชายของอีกฝ่ายออกมา
“พอได้แล้วเถอะนะ…” น้ำตาของร่างบางเริ่มไหลออกมา
พร้อมกับความรู้สึกอายและทรมาน
“ชั้นจะไม่หยุด
จนกว่าชั้นจะหมดความต้องการในตัวนายเท่านั้น” พูดพลางใช้มือบีบแกนกายของอีกคน
พลางรูดขึ้นลงไปมาอย่างเป็นจังหวะ
“อ๊ะ…ชั้นเคยไปทำอะไรให้นายเจ็บนักหนา อ๊า” คนที่ถูกทรมานพูดสลับกับเสียงคราง
“แล้วนายจะได้รู้… ตอนนี้มีความสุขกับชั้นก่อนเถอะน่ะ” มือหนาเร่งจังหวะของมือ จมูกซุกซนเริ่มซอกไซร้ลงมาตามลำคอและอกขาว
พร้อมกับขบเม้มเพื่อสร้างความเป็นเจ้าของซ้ำลงบนรอยเก่า
“อ๊ะ..มันจะสุดแล้วน่ะ อ๊า อ้า…”
จบคำพูดแกนกายของร่างบางปล่อยน้ำรักสีขาวขุ่นออกมาเปราะเปื้อนชุดของคนตัวสูง
เขามองมันด้วยรอยยิ้มหื่นๆ ก่อนจะผละใบหน้าออกจากแผ่นอกขาวที่เต็มไปด้วยรอยสีแดง
“สกปรกแบบนี้
ไปอาบน้ำก่อนซะ” คริสหันหลังสั่งอีกฝ่าย
“อะไรน่ะ”
“ไปอาบน้ำไงล่ะ หรือว่า
อยากจะโดนอีก..”
เสียงตะโกนจากอีกฝ่าย
ทำให้อี้ชิงต้องเข้าไปอาบน้ำในห้องน้ำที่ถูกแยกออกจากห้องส้วมทันที
สายน้ำเย็นๆค่อยๆไหลรดร่างบางที่ทุกข์ทรมานกับการกระทำของอีกฝ่าย
“ไงล่ะ ทรมานนักหรือไง ชั้นจะต่อให้จบเองน่ะ” เสียงที่ดังมาจากข้างหลัง
ลมหายใจที่รดต้นคอทำให้รู้สึกเสียวขึ้นมา มือใหญ่สวมกอดเอวบางไว้
อี้ชิงรู้สึกเหมือนว่าจะสัมผัสโดนแท่งอะไรซักอย่าง
เขาไม่ได้ใส่เสื้อผ้าอะไรแล้ว
ร่างสูงลงจูบบนต้นคออย่างรุนแรง พลางใช้มือหยิบคว้าขวดสบู่เหลวขึ้นมา
“วันนี้ ชั้นกลัวจะทรมาน
เราลองใช้สบู่เหลวกันดูน่ะ” พูดพลางร่างสูงก็เทสบู่เหลวลงไปบนสะโพกบาง
พลางถูไปมาตามบริเวณช่องทางรัก ก่อนจะค่อยๆสอดแกนกายขนาดใหญ่ลงไปอย่างแรง
“อ๊า…” ร่างบางร้องขึ้นด้วยความเจ็บปวด น้ำใสๆคลอเบ้าตาอีกครั้ง
มือบางเผลอโยกที่เปิดน้ำ จนอุณหภูมิน้ำนั้นร้อนขึ้นมา
“ไม่คิดว่านายจะชอบแบบนี้ซะด้วย”
พูดจบคนตัวสูงก็เริ่มขยับสะโพกเป็นจังหวะ เริ่มจากช้าๆและก่อนถี่รุนแรงขึ้น
“อะ..อ๊ะ…อ้า” เสียงครางจากร่างบางถูกปล่อยออกมา เลือดจากช่องทางรักเริ่มไหลออกมาเปื้อนตามเรียวขาขาวอีกครั้ง
เมื่อแกนกายของอีกฝ่ายเข้าไปจนสุด สายน้ำอุ่นๆถูกเทไหลมาเรื่อยๆ
ควันจากน้ำเริ่มพุ่งขึ้นมาเบาๆ ช่วยสร้างบรรยากาศบนรักนี้
การขยับสะโพกที่ถี่และรัวของร่างสูงค่อยๆรุนแรงขึ้นเรื่อย
ตามจังหวะของเสียงครางที่ร้องดังขึ้นอย่างเจ็บปวด ก่อนแกนกายนั้นจะปล่อยน้ำรักออกมาเต็มช่องทางรักนั้น
เมื่อถอนแกนกายออกมาจากช่องทาง
เลือดสีแดงสดที่ปนกับน้ำรักก็ค่อยๆออกมาเปื้อนเต็มเรียวขาสวย
ร่างบางเริ่มหมดสติลงเพราะอุณหภูมิในห้องน้ำตอนนั้น
คริสจัดการทำความสะอาดของตัวเองและของร่างบาง ก่อนจะพาร่างที่หมดสติลงนั้นมานอนที่เตียง
::NC Chapter 4::
“ไม่
ทำแบบนั้นนายคงไม่เข้าใจ….”
.
.
“อื้อ…อ้า…” เสียงครางจากร่างบางเมื่อถูกอีกคนใช้มือครองความเป็นชายของตนเอาไว้
พร้อมรูดขึ้นลงอย่างเป็นจังหวะ โดยค่อยๆเพิ่มความเร็วขึ้นเรื่อยๆ
“แกจำเมื่อ 18 ปีก่อนได้มั้ยล่ะ” ร่างสูงถามขึ้นพลางค่อยๆรูดแกนกายของอีกฝ่ายไปเรื่อยๆ
“ตระกูลอู๋ตกลงเซ็นต์สัญญาบริษัทครั้งใหญ่กับตระกูลจางยังไงละ”
“อ๋อ ใช่
ชั้นเริ่มจำได้แล้ว ตอนนั้นมีเด็กชายคนหนึ่ง แก่กว่าชั้น 1 ปี ท่าทางดูใจดีดีนี้”
“ฉลาดดีนี้
คงต้องให้รางวัลซักหน่อยแล้ว” คริสหยุดก่อนค่อยๆปลดเสื้อผ้าของตนเองจนหมด
ก่อนค่อยๆมาเล่นกับความเป็นชายของอีกคนต่อ
“ใช่แล้วล่ะ
เด็กชายคนนั้นเป็นลูกชายคนโตสุดของตระกูลอู๋
เป็นผู้ที่จะได้เป็นเจ้าของมรดกทั้งหมดต่อยังไงล่ะ” “และตอนนั้น
มีเด็กชายหน้าตาน่ารัก น่ารักสำหรับชั้นในตอนนั้น มาเล่นกับชั้น แถมยังพาชั้นไปเที่ยวเล่นอีก
แล้วก็เคยเกี่ยวก้อยสัญญาว่าอยากแต่งงานกับชั้น”
“อะ… อ้า… อืม…” เสียงครางจากอีกตนยังคงเปล่งมาไม่ขาดสาย
“คุณหนูตระกูลจาง
ผู้เพรียบพร้อมไปด้วยทุกอย่าง ใช่แล้วล่ะ เด็กชายคนนั้นคือชั้นเอง”
“อ้า....” ร่างบางพร้อมที่จะปลดปล่อยร้องก่อนปล่อยน้ำรักสีขาวขุ่นเต็มมือของร่างสูง
“ปล่อยออกมาเร็วซินะ
ดีมาก ทำเวลาได้ดีมากล่ะ” พูดจบร่างสูงก็พลิกร่างบางให้นอนคว่ำลง
ก่อนจะสอดแกนกายขนาดใหญ่ลงไปนช่องทางรักที่ยังไม่เปิด
แบบไม่มีการเบิกช่องทางใดๆทั้งสิ้น
เสียงกรีดร้องดังขึ้นอย่างทรมาน
หยดเลือดสีแดงจากช่องทางรักนั้นเริ่มไหลมาเป็นสาย
“ทรมานซินะ
ชั้นจะเล่าต่อเลยแล้วกัน… แต่พ่อของแก
มันคิดไม่ซื่อ”
คนตัวสูงพูดพลางเว้นระยะในการขยับสะโพกขึ้นอย่างแรง
เจ้าตัวเองก็รู้สึกเจ็บที่ถูกช่องทางบีบรัดแกนกายของตน
“มันคิดจะเอาหุ้นส่วนไว้ทั้งหมด
แต่พ่อของชั้นก็ไม่ยอม…”
เขาเว้นระยะอีกรอบก่อนค่อยๆกระแทกแกนกายลงไปอีกรอบ
รอบนี้เขขยับสะโพกเป็นจังหวะที่ถี่และเร็วขึ้น
“มันบอกว่ามันแอบหลงรักพ่อชั้น
จึงยิงแม่ชั้นทิ้งต่อหน้าต่อตาชั้นกับน้องชายชั้น…” “แล้วมันก็ทำกับพ่อชั้นแบบนี้ แบบที่ชั้นกำลังทำกับนายอยู่ไง”
“มันลวงพ่อชั้นไปข่มขืนแบบทารุณ
ชั้นอาจทารุณไม่เท่ากับพ่อแกหรอกนะ” คริสพูดพร้อมกับลงจูบไปบนต้นคอบาง พร้อมกับสะโพกที่ขยับอย่างเป็นจังหวะ
แถมมือซุกซนยังไปรูดเล่นความเป็นชายของอีกฝ่ายต่อ
“แต่ในที่สุด
พ่อของชั้นก็ไม่สมยอม มันก็เอามีดแทงพ่อของชั้นอย่างเหี้ยมโหดยังไงล่ะ” “เหตุการณ์ในวันนั้น
มันติดตาชั้น…” คริสหยุดเล่า
ก่อนค่อยๆเปลี่ยนท่าเป็นท่านั่ง
เอาขาข้างหนึ่งของร่างบางพาดมายังด้านหลังเขาและขาอีกข้างของเขาพาดหลังร่างบางเอาไว้
พร้อมจับมือคนให้นั่งขึ้น
“กอดชั้นไว้แน่นๆล่ะ
เราจะได้ไปหาความสุขกันเร็ว”
“นั้นมันกล้องวิดิโอนี้”
เมื่ออี้ชิงเห็นกล้องวิดิโอก็พลันโมโหขึ้นมาทันที
เขาพยายามดันร่างสูงให้ออกห่างเอาไว้
แต่ก็พึ่นึกขึ้นได้ว่าแกนกายของร่างสูงยังคงคาอยู่ในช่องทางรักของเขา
ถึงจะพยายามดิ้นก็เจ็บตัวฟรีไป จึงยอมให้ร่างสูงทำจนพอใจ
“อะ อ๊า อืม”
อี้ชิงร้องต่อเมื่อร่างสูงกำลังเพิ่มจังหวะเพื่อเร่งหาจุดสูงสุด
“อะ อ๊า อ้า อืม”
เสียงครางอย่างไม่เป็นภาษาของทั้งสองถูกปล่อยออกมาเรื่อยๆ
ตามจังหวะของแรงสะโพกที่ร่างสูงเป็นคนคุม คนตัวสูงก็ยังอยู่ไม่นิ่ง
ยังคงขบเม้มตามซอกคอและลำตัวเพื่อสร้างรอยแดงบอกความเป็นเจ้าของ
ทั้งๆที่บนร่างกายของร่างบางนั้น ก็เต็มไปด้วยรอยจากความเป็นเจ้าของอยู่บ้างแล้ว
ในที่สุดร่างสูงจึงถึงจุดสูงสุด
แกนกายขนาดใหญ่ปล่อยน้ำรักสีขาวขุ่นเต็มช่องทางรักนสุดร่างสูงจึงถึงจุดสูงสุด
แกนกายขนาดใหญ่ปล่อยน้ำรักสีขาวขุ่นเต็มช่องทางรักนั้น
จนล้นออกมาเต็มผ้าปูที่นอนจุดนั้น และตามขาหนีบของอีกฝ่าย
ร่างบางค่อยๆแผ่กายนอนลงบนเตียงอย่างเหนื่อยหอบ
“แกคงแค้นพ่อชั้นมากซินะ
ถึงได้ทำแบบนี้กับชั้นได้”
“คงใช่นะซิ” คนตัวสูงค่อยๆแผ่กายนอนลงด้านข้างเช่นกัน
“ชั้นลืมบอกไปว่า
พ่อชั้นตายไปแล้ว ถ้านายคิดว่าทำไปเพราะจะเอาคืนพ่อชั้นล่ะก็…” “ท่านคงไม่รับรู้
มีแต่ชั้นมากกว่าที่รู้สึกทรมานและขยะแขยงคนแบบนาย”
พูดจบดวงตาเรียวค่อยๆปิดลงด้วยความเพลีย คนที่ถูกว่าใส่จึงเงียบลง
ความเงียบจึงค่อยๆปกคลุมห้องนั้น
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น