NestyWorld: ตุลาคม 2013

Chapter 1 กับ Chapter 2 คงเร็วๆนี้อ่ะ ยังไม่ได้แต่งละเอียด <<สารภาพ 5555

:: NC Chapter 3 ::

“นายคงเป็นพวกชอบความรุนแรงซินะ ได้ ชั้นจะรีบสนองให้ดูเลย” แววตาแข็งกร้าวดุร้ายอย่างกับ

“โอ๊ย!” แผ่นหลังของร่างบางถูกผลักให้ติดผนังอย่างแรง

เพล้ง!

เสื้อผ้าของร่างบางค่อยๆถูกถอดออกอย่างเร็วก่อนมันจะกองไว้บนพื้น ไว้จนหมด ใบหน้าแดงระเรื่อขึ้นเพราะความร้อนในห้องน้ำที่ถูกแสงในตอนเที่ยงส่องออกมา

“นี่ นายเร่าร้อนขนาดนี้เลยเหรอนี่ หึ!!”

ริมฝีปากบางถูกประกบลงอย่างเร่าร้อนและดุเดือดตามอารมณ์ของคนรุก มือซุกซนแล้วไปเล่นเม็ดไตบอกยอดอกของอีกคนอย่างมันมือ พลางลูบไล้ตามลำตัว ก่อนจะลงต่ำมาเรื่อยๆ มือใหญ่ค่อยๆปลดปราการชิ้นสุดท้ายออก ก่อนคว้าความเป็นชายของอีกฝ่ายออกมา

“พอได้แล้วเถอะนะ…” น้ำตาของร่างบางเริ่มไหลออกมา พร้อมกับความรู้สึกอายและทรมาน

“ชั้นจะไม่หยุด จนกว่าชั้นจะหมดความต้องการในตัวนายเท่านั้น” พูดพลางใช้มือบีบแกนกายของอีกคน พลางรูดขึ้นลงไปมาอย่างเป็นจังหวะ

“อ๊ะ…ชั้นเคยไปทำอะไรให้นายเจ็บนักหนา อ๊า” คนที่ถูกทรมานพูดสลับกับเสียงคราง

“แล้วนายจะได้รู้… ตอนนี้มีความสุขกับชั้นก่อนเถอะน่ะ” มือหนาเร่งจังหวะของมือ จมูกซุกซนเริ่มซอกไซร้ลงมาตามลำคอและอกขาว พร้อมกับขบเม้มเพื่อสร้างความเป็นเจ้าของซ้ำลงบนรอยเก่า

“อ๊ะ..มันจะสุดแล้วน่ะ อ๊า อ้า…” จบคำพูดแกนกายของร่างบางปล่อยน้ำรักสีขาวขุ่นออกมาเปราะเปื้อนชุดของคนตัวสูง เขามองมันด้วยรอยยิ้มหื่นๆ ก่อนจะผละใบหน้าออกจากแผ่นอกขาวที่เต็มไปด้วยรอยสีแดง

“สกปรกแบบนี้ ไปอาบน้ำก่อนซะ” คริสหันหลังสั่งอีกฝ่าย

“อะไรน่ะ”

“ไปอาบน้ำไงล่ะ หรือว่า อยากจะโดนอีก..” เสียงตะโกนจากอีกฝ่าย ทำให้อี้ชิงต้องเข้าไปอาบน้ำในห้องน้ำที่ถูกแยกออกจากห้องส้วมทันที สายน้ำเย็นๆค่อยๆไหลรดร่างบางที่ทุกข์ทรมานกับการกระทำของอีกฝ่าย

“ไงล่ะ ทรมานนักหรือไง ชั้นจะต่อให้จบเองน่ะ” เสียงที่ดังมาจากข้างหลัง ลมหายใจที่รดต้นคอทำให้รู้สึกเสียวขึ้นมา มือใหญ่สวมกอดเอวบางไว้ อี้ชิงรู้สึกเหมือนว่าจะสัมผัสโดนแท่งอะไรซักอย่าง

เขาไม่ได้ใส่เสื้อผ้าอะไรแล้ว ร่างสูงลงจูบบนต้นคออย่างรุนแรง พลางใช้มือหยิบคว้าขวดสบู่เหลวขึ้นมา

“วันนี้ ชั้นกลัวจะทรมาน เราลองใช้สบู่เหลวกันดูน่ะ” พูดพลางร่างสูงก็เทสบู่เหลวลงไปบนสะโพกบาง พลางถูไปมาตามบริเวณช่องทางรัก ก่อนจะค่อยๆสอดแกนกายขนาดใหญ่ลงไปอย่างแรง

“อ๊า…” ร่างบางร้องขึ้นด้วยความเจ็บปวด น้ำใสๆคลอเบ้าตาอีกครั้ง มือบางเผลอโยกที่เปิดน้ำ จนอุณหภูมิน้ำนั้นร้อนขึ้นมา

“ไม่คิดว่านายจะชอบแบบนี้ซะด้วย” พูดจบคนตัวสูงก็เริ่มขยับสะโพกเป็นจังหวะ เริ่มจากช้าๆและก่อนถี่รุนแรงขึ้น

“อะ..อ๊ะ…อ้า” เสียงครางจากร่างบางถูกปล่อยออกมา เลือดจากช่องทางรักเริ่มไหลออกมาเปื้อนตามเรียวขาขาวอีกครั้ง เมื่อแกนกายของอีกฝ่ายเข้าไปจนสุด สายน้ำอุ่นๆถูกเทไหลมาเรื่อยๆ ควันจากน้ำเริ่มพุ่งขึ้นมาเบาๆ ช่วยสร้างบรรยากาศบนรักนี้ การขยับสะโพกที่ถี่และรัวของร่างสูงค่อยๆรุนแรงขึ้นเรื่อย ตามจังหวะของเสียงครางที่ร้องดังขึ้นอย่างเจ็บปวด ก่อนแกนกายนั้นจะปล่อยน้ำรักออกมาเต็มช่องทางรักนั้น เมื่อถอนแกนกายออกมาจากช่องทาง เลือดสีแดงสดที่ปนกับน้ำรักก็ค่อยๆออกมาเปื้อนเต็มเรียวขาสวย ร่างบางเริ่มหมดสติลงเพราะอุณหภูมิในห้องน้ำตอนนั้น คริสจัดการทำความสะอาดของตัวเองและของร่างบาง ก่อนจะพาร่างที่หมดสติลงนั้นมานอนที่เตียง

::NC Chapter 4::

“ไม่ ทำแบบนั้นนายคงไม่เข้าใจ….”

“อื้อ…อ้า…” เสียงครางจากร่างบางเมื่อถูกอีกคนใช้มือครองความเป็นชายของตนเอาไว้ พร้อมรูดขึ้นลงอย่างเป็นจังหวะ โดยค่อยๆเพิ่มความเร็วขึ้นเรื่อยๆ

“แกจำเมื่อ 18 ปีก่อนได้มั้ยล่ะ” ร่างสูงถามขึ้นพลางค่อยๆรูดแกนกายของอีกฝ่ายไปเรื่อยๆ “ตระกูลอู๋ตกลงเซ็นต์สัญญาบริษัทครั้งใหญ่กับตระกูลจางยังไงละ”

“อ๋อ ใช่ ชั้นเริ่มจำได้แล้ว ตอนนั้นมีเด็กชายคนหนึ่ง แก่กว่าชั้น 1 ปี ท่าทางดูใจดีดีนี้”

“ฉลาดดีนี้ คงต้องให้รางวัลซักหน่อยแล้ว” คริสหยุดก่อนค่อยๆปลดเสื้อผ้าของตนเองจนหมด ก่อนค่อยๆมาเล่นกับความเป็นชายของอีกคนต่อ

“ใช่แล้วล่ะ เด็กชายคนนั้นเป็นลูกชายคนโตสุดของตระกูลอู๋ เป็นผู้ที่จะได้เป็นเจ้าของมรดกทั้งหมดต่อยังไงล่ะ” “และตอนนั้น มีเด็กชายหน้าตาน่ารัก น่ารักสำหรับชั้นในตอนนั้น มาเล่นกับชั้น แถมยังพาชั้นไปเที่ยวเล่นอีก แล้วก็เคยเกี่ยวก้อยสัญญาว่าอยากแต่งงานกับชั้น”

“อะ… อ้า… อืม…” เสียงครางจากอีกตนยังคงเปล่งมาไม่ขาดสาย

“คุณหนูตระกูลจาง ผู้เพรียบพร้อมไปด้วยทุกอย่าง ใช่แล้วล่ะ เด็กชายคนนั้นคือชั้นเอง”

“อ้า....” ร่างบางพร้อมที่จะปลดปล่อยร้องก่อนปล่อยน้ำรักสีขาวขุ่นเต็มมือของร่างสูง

“ปล่อยออกมาเร็วซินะ ดีมาก ทำเวลาได้ดีมากล่ะ” พูดจบร่างสูงก็พลิกร่างบางให้นอนคว่ำลง ก่อนจะสอดแกนกายขนาดใหญ่ลงไปนช่องทางรักที่ยังไม่เปิด แบบไม่มีการเบิกช่องทางใดๆทั้งสิ้น

เสียงกรีดร้องดังขึ้นอย่างทรมาน หยดเลือดสีแดงจากช่องทางรักนั้นเริ่มไหลมาเป็นสาย

“ทรมานซินะ ชั้นจะเล่าต่อเลยแล้วกัน… แต่พ่อของแก มันคิดไม่ซื่อ” คนตัวสูงพูดพลางเว้นระยะในการขยับสะโพกขึ้นอย่างแรง เจ้าตัวเองก็รู้สึกเจ็บที่ถูกช่องทางบีบรัดแกนกายของตน

“มันคิดจะเอาหุ้นส่วนไว้ทั้งหมด แต่พ่อของชั้นก็ไม่ยอม…” เขาเว้นระยะอีกรอบก่อนค่อยๆกระแทกแกนกายลงไปอีกรอบ รอบนี้เขขยับสะโพกเป็นจังหวะที่ถี่และเร็วขึ้น

“มันบอกว่ามันแอบหลงรักพ่อชั้น จึงยิงแม่ชั้นทิ้งต่อหน้าต่อตาชั้นกับน้องชายชั้น…” “แล้วมันก็ทำกับพ่อชั้นแบบนี้ แบบที่ชั้นกำลังทำกับนายอยู่ไง”

“มันลวงพ่อชั้นไปข่มขืนแบบทารุณ ชั้นอาจทารุณไม่เท่ากับพ่อแกหรอกนะ” คริสพูดพร้อมกับลงจูบไปบนต้นคอบาง พร้อมกับสะโพกที่ขยับอย่างเป็นจังหวะ แถมมือซุกซนยังไปรูดเล่นความเป็นชายของอีกฝ่ายต่อ

“แต่ในที่สุด พ่อของชั้นก็ไม่สมยอม มันก็เอามีดแทงพ่อของชั้นอย่างเหี้ยมโหดยังไงล่ะ” “เหตุการณ์ในวันนั้น มันติดตาชั้น…” คริสหยุดเล่า ก่อนค่อยๆเปลี่ยนท่าเป็นท่านั่ง เอาขาข้างหนึ่งของร่างบางพาดมายังด้านหลังเขาและขาอีกข้างของเขาพาดหลังร่างบางเอาไว้ พร้อมจับมือคนให้นั่งขึ้น

“กอดชั้นไว้แน่นๆล่ะ เราจะได้ไปหาความสุขกันเร็ว”

“นั้นมันกล้องวิดิโอนี้” เมื่ออี้ชิงเห็นกล้องวิดิโอก็พลันโมโหขึ้นมาทันที เขาพยายามดันร่างสูงให้ออกห่างเอาไว้ แต่ก็พึ่นึกขึ้นได้ว่าแกนกายของร่างสูงยังคงคาอยู่ในช่องทางรักของเขา ถึงจะพยายามดิ้นก็เจ็บตัวฟรีไป จึงยอมให้ร่างสูงทำจนพอใจ

“อะ อ๊า อืม” อี้ชิงร้องต่อเมื่อร่างสูงกำลังเพิ่มจังหวะเพื่อเร่งหาจุดสูงสุด

“อะ อ๊า อ้า อืม” เสียงครางอย่างไม่เป็นภาษาของทั้งสองถูกปล่อยออกมาเรื่อยๆ ตามจังหวะของแรงสะโพกที่ร่างสูงเป็นคนคุม คนตัวสูงก็ยังอยู่ไม่นิ่ง ยังคงขบเม้มตามซอกคอและลำตัวเพื่อสร้างรอยแดงบอกความเป็นเจ้าของ ทั้งๆที่บนร่างกายของร่างบางนั้น ก็เต็มไปด้วยรอยจากความเป็นเจ้าของอยู่บ้างแล้ว ในที่สุดร่างสูงจึงถึงจุดสูงสุด แกนกายขนาดใหญ่ปล่อยน้ำรักสีขาวขุ่นเต็มช่องทางรักนสุดร่างสูงจึงถึงจุดสูงสุด แกนกายขนาดใหญ่ปล่อยน้ำรักสีขาวขุ่นเต็มช่องทางรักนั้น จนล้นออกมาเต็มผ้าปูที่นอนจุดนั้น และตามขาหนีบของอีกฝ่าย

ร่างบางค่อยๆแผ่กายนอนลงบนเตียงอย่างเหนื่อยหอบ

“แกคงแค้นพ่อชั้นมากซินะ ถึงได้ทำแบบนี้กับชั้นได้”

“คงใช่นะซิ” คนตัวสูงค่อยๆแผ่กายนอนลงด้านข้างเช่นกัน

“ชั้นลืมบอกไปว่า พ่อชั้นตายไปแล้ว ถ้านายคิดว่าทำไปเพราะจะเอาคืนพ่อชั้นล่ะก็…” “ท่านคงไม่รับรู้ มีแต่ชั้นมากกว่าที่รู้สึกทรมานและขยะแขยงคนแบบนาย” พูดจบดวงตาเรียวค่อยๆปิดลงด้วยความเพลีย คนที่ถูกว่าใส่จึงเงียบลง ความเงียบจึงค่อยๆปกคลุมห้องนั้น