ชื่อเรื่อง : ???
คู่ : KrisLay
เรต : PG-15 เกือบ NC-17
Intro ::
สนามบินอินชอน
เที่ยวบินจากประเทศจีนลงจอดที่เกาหลีใต้เป็นเวลาเกือบค่ำ หนึ่งในผู้โดยสารเที่ยวบินนี้เป็นชายหนุ่มผิวขาดซีด ดูเผินๆภายนอกอาจคิดว่าเป็นผู้หญิง แต่ถ้ามองไปภายนอกก็คิดว่าเขาเป็นผู้ชายขี้โรคก็ได้ แต่กลับไม่... ชายผมสีน้ำตาลคนนี้เดินทางมาเกาหลีเพื่อไปสัมภาสน์งานตามที่ได้รับมอบหมาย
"แบค พี่ถึงเกาหลีแล้วนะ ยังไงฝากบอกคุณอาด้วยว่าอย่าลืมมารับพี่ด้วยแล้วกัน"
"เอ่อ พอดีคุณพ่อกับแบคติดงานเลี้ยงค่ะพี่อี้ชิง พี่นั่งแท๊กซี่มาเองได้มั้ยอ่ะ"
"งั้นเหรอ" อี้ชิงกดปุ่มวางสาย ก่อนขนสัมภาระของตัวเองทั้งหมดโดยไม่รู้เลย
ว่ามีสายตาคู่หนึ่งจับจ้องตัวเองอยู่
"ในที่สุด ชั้นก็หาตัวเจอจนได้น่ะ คุณหนูตระกูลจาง" ชายร่างสูง พร้อมกับใบหน้าที่หล่อเหลาแสยะยิ้ม
อย่างเห็นได้ชัด เขามองในรูปถ่ายใบหนึ่งก่อนกำมันทิ้งที่จุดนั้น เมื่อสายตาเล็กของคนถูกจ้องหันมา
ชายคนนั้นก็หายไปแล้ว
.
.
.
"ไปที่อยู่นี่ครับ" อี้ชิงพูดพลางส่งกระดาษที่จดที่อยู่ ชายคนขับรถรับมาดูอย่างนิ่ง ก่อนจะขนสัมภาระทั้งหมดขึ้นรถ และออกรถไป
รถแท็กซี่ค่อยๆแล่นออกมาเรื่อยๆ ผ่านไปในตัวเมือง ก่อนค่อยๆออกสู่ชนบทเรื่อยๆ สองข้างทางที่รถขับผ่านเริ่มกลายเป็นป่า ก่อนคนขับแท็กซี่จะเลื่อนมือไปกดปุ่มหยุดมิเตอร์ทำให้อีกคนตกใจอย่างมาก
"คุณทำอะไรของคุณน่ะ แล้วจะพาชั้นไปไหน" อี้ชิงถามขึ้นด้วยความตกใจ
"หึ!! คุณไม่ต้องรู้หรอกว่าผมจะพาคุณไปไหน แต่คุณจะได้มาความสุขแน่ถ้าไปกับผม"
"พูดบ้าอะไรของคุณ ชั้นจะลงตรงนี้ล่ะ" อี้ชิงเลื่อนมือจะไปปลดล็อกประตู แต่ก็ไม่สำเร็จ ประตูรถถูกล็อกอย่างเร็วทั้งสี่ด้าน
"ถ้าคุณเชื่อฟังผมดีๆล่ะก็ คงไม่ต้องรุนแรงกับคุณอย่างนี้หรอกน่ะ คุณหนูจาง" พูดจบชายตัวสูงก็หันตัวมาพร้อมผ้าผืนสีขาวโปะจมูกคนที่นั่งเบาะหลังของรถ ร่างบางของอี้ชิงพยายามดิ้น ทุบตี อย่างเต็มแรง แต่ก็ไม่สามารถทำอะไรได้ ก่อนหมดสติ เขาเห็นใบหน้าหล่อที่มีรอยยิ้มสะใจจากชายร่างสูงตรงหน้า ดวงตาเรียวค่อยๆปิดลง พร้อมกับเรี่ยวแรงที่หมดไป
มือใหญ่เลื่อนไปพลิกกระจกหน้า ที่มีรูปถ่ายขาวดำใบหนึ่งติดเอาไว้อยู่
"ในที่สุด ผมก็สามารถล้างแค้นแทนพ่อได้แล้ว"
.
.
.
"คุณจะต้องเจ็บปวดอย่างที่สุด!!!" เขาหันไปมองร่างที่นอนอยู่ที่เบาะหลัง
ก่อนเอื้มมมือไปกดโทรศัพท์มือถือ
"เจอตัวมันมาได้แล้วล่ะ แกกับเมียแกเตรียมทุกอย่างให้พร้อม และอย่าให้ใครรู้เรื่องนี้เด็ดขาด...ขอบใจมากน่ะ คิม จงอิน"
.
.
.
ในห้องที่มีแสงไปสีส้มสลัวๆ ร่างบางนอนอย่างไม่ได้สติบนเตียงสีขาว
ดวงตาเรียวค่อยๆลืมขึ้น พลางสติที่พึ่งจะกลับมาได้อีกครั้ง เธอยกมือขวากุมขมับขึ้นเพื่อนึกว่า
ตนเองกำลังอยู่ที่ไหน
"ฟื้นแล้วเหรอครับ คนสวย" น้ำเสียงที่ถามขึ้นมานั้นคุ้นหู เหมือนที่เธอเคยได้ยินนั้นเอง
"แก เอ๊ย!! คุณ" น้ำเสียงตกใจร้องขึ้น ก่อนที่สายตาจะพยายามหาหนทางที่จะหลบหนีออกจากที่แห่งนี้
"มองหาอะไรไม่ทราบ ถ้าจะหาทางหนีล่ะก็ อย่าคิดเลยน่ะ ไงล่ะ กลัวตายขนาดนั้นเลยเหรอ..." คนพูดหยุดระยะเพื่อให้อีกคนได้พูด แต่เมื่อไม่มีเสียงใดขึนมา เขาจึงพูดขึ้น "ผมก็ไม่คิดจะฆ่าคุณหรอก แค่เอามาทรมาน ทรมานให้ตายเลยไงล่ะ"
"แกเป็นใครกันแน่"
"ก็คงเป็นพวกโรคจิตวิปริต ชอบมีอะไรกับคนเพศเดียวกัน มีแล้วคงมีความสุขน่ะซิ จางอี้ชิง"
"แกรู้จักชื่อชั้นได้ไง" อีกคนโวยวายเสียงดัง
"พอซะที รำคาญโว้ย ชั้นชักเกิดอารมณ์แล้วน่ะ" พูดพลางคนตัวสูงก็ขึ้นคร่อมตัวคนที่นอนอยู่บนเตียง
"แกจะทำอะไร"
"ให้ทรมานไงล่ะ ชอบดีนักไม่ใช่เหรอ..."
"คุณคริสครับ อาหารเย็นเสร็จแล้วครับ" เสียงลูกน้องสั่งจากด้านนอกประตู
"อ้อ แกชื่อคริสน่ะเหรอ" อี้ชิงถามไปด้วยสายตารังเกียจ
"ใช่ แล้วจะทำไม"
"ชื่อเพราะดีน่ะ แต่คงไม่เหมาะกับคนระยำแบบแกหรอก"
เพี๊ยะ!! เสียงตบจากฝ่ามือใหญ่ฟาดลงบนใบหน้าบอบบางอย่างแรง จนใบหน้าเป็นรอยฝ่ามือแดง
"แล้วคนอย่างนายล่ะ ดีพอมั้ยที่มาว่าคนอื่นได้แบบนี้ ที่มาเกาหลีนี้คงจะมาเป็นขายตัวซิน่ะ ขายให้ชั้นก็ได้น่ะ รับรอง นายได้มีความสุขแน่..." คนตัวสูงขึ้นคร่อมอีกรอบ ก่อนค่อยๆประกบริมฝีปากลงไปอย่างดุเดือด
"อืม อ้าา" เสียงครางจากลำคอของร่างบางที่ปล่อยออกมาแบบไม่ตั้งใจ ร่างสูงผละริมฝีปากออกมาแบบไม่ตั้งตัวทันที ก่อนออกไปจากห้องพร้อมรอยยิ้มอย่างชัยชนะ ประตูห้องปิดลง ร่างบางทรุดลงบนเตียง เพราะช็อคกับสิ่งที่เกิดขึ้นกับตัวเขาทั้งหมด
"จางอี้ชิงยังไม่มาอีกเหรอเนี่ย" ชายวัยเกือบห้าสิบบ่นเมื่อหลานจากประเทศจีนยังไม่มา
"แบคโทรถาม พี่อี้ชิงก็บอกว่าถึงนี้แล้วน่ะ" "แต่คงจะแวะไปเที่ยวไหนของเขาล่ะมั้ง" แบคฮยอนพูด
